Dit keer geen verslag, maar verslag-enheid...
Half November 2009; Kyra heeft al ruim een week last van diaree ; alles geprobeerd, kip en rijst, etc, maar niets helpt.
We gaan naar de dierenarts omdat het nu wel lang begint te duren. Misschien is er iets anders aan de hand.
De dierenarts onderzoekt haar. Ondertussen zeg ik : "Wilt u misschien ook even voelen aan deze bultjes, want die zitten er ook al even".
De dierenarts voelt en kijkt meteen bezorgd. "Het voelt als knopen in lymfklieren" zegt de dierenarts. Tja, blijkbaar kan ook ik naief zijn, want ik zeg , dan halen we die er toch uit ? Operatie ? Pilletje, en we gaan weer verder denk ik...
Eerst maar wat pillen en speciaal voer om de darmen weer op orde te krijgen, en dan vervolgens maandag terugkomen.
Maandag teruggekomen zijn de bulten niet afgenomen; eerder weer toegenomen. De dierenarts verteld ons dat de kans byzonder groot is dat ze lymfklierkanker heeft. OEF, dat is even schrikken. Bij nader onderzoek bevestigd de dierenarts dit dat dit voor 99% het geval is. Kyra gaat binnen enkele dagen hard achteruit. Opties zijn er bijna niet ; we kunnen een chemo overwegen, maar dat wordt slechts een kwestie van uitstellen alsook ze er erg ziek van wordt. Ze krijgt vanaf nu elke dag dexamethason (soort Prednison)
Na een paar dagen wordt ik gebeld dat er nog 1 mogelijkheid is, en dat is het toedienen van een preparaat, wat er voor zorgd dat de voeding naar de tumoren tijdelijk wordt afgesloten. De hond zelf merkt geen nadelen hiervan. Enige is dat het slechts tijdelijk werkt, en er zit een kostenplaatje aan.
We besluiten deze prik te laten doen. Ik kan me nog herinneren dat de prik om ca. 18.00 werd toegediend en er om 19.00 leek alsof er een splinternieuwe Kyra was opgestaan; Heel vreemd ! Blaffen, rennen, springen, gek doen... etc.
Ondanks dat we wisten was deze "energy boost" al weer met een paar dagen voorbij en wees de dierenarts ons er op dat de 2e prik ook nog eens binnen 1 week gegeven moest worden, anders zou het lichaam van Kyra te veel anti-stoffen maken.
Oef, dat kwam als een domper, want alhoewel we wisten dat er slechts 2-3 van deze prikken mogelijk waren hadden we gehoopt dat de tussenpozen langer waren.
De 2e prik had helaas niet zo veel resultaat als de eerste, waardoor we er achter kwamen dat een 3e prik geen zin meer had.
Ondanks haar ziekte waar we mee om moesten gaan ; weinig zin om te lopen, snel moe, moeilijk eten, moeilijke ontlasting, etc etc. vinden we toch manieren om het haar en ons nog leuk te maken. We besluiten zodra ze echt pijn krijgt moet ze ingeslapen worden.
We beleven spannende dagen ; haalt ze de sinterklaas nog, haalt ze de kerst nog, ouden en nieuw ?
Soms heeft ze hele goede dagen, en gaat het heel goed met haar.
Andere momenten is het een kwestie van eten en slapen.
Het weekend van 6 februari gaat het eigenlijk nog steeds erg goed. Maandag ochtend gaat het opeens minder, en wil ze de hele dag niet eten.
Ze is de hele dag op mn werk (ze gaat altijd mee naar het werk) , maar wil slechts slapen, soms loopt ze even, maar lijkt dan niet te weten waar ze heen wil. Aan het einde van de dag naar huis ; ze wil niet meer haar bench uit komen en moet haar er uit tillen.
Ook thuis gekomen wil ze eigenlijk niets meer, en zelfs de appelmoesbeker wil ze niet meer aflikken. (Normaliter staat ze net zo lang te zeuren tot ze een likje mag). Dit is echt niet goed, en we besluiten naar de dierenarts te gaan.
Daar wordt het (wat we eigenlijk al wisten) duidelijk, het gaat gewoon echt niet meer.
Haar bloed is niet in orde; Als we nu niet ingrijpen wordt het een lijdens weg voor haar.
Hoe moeilijk het ook is ; we weten dat het het beste is voor haar. We hebben misschien te kort (ze was net 4 jaar) maar wel veel van haar genoten.
Rust zacht....
Erik en Judith
Kyra Dionysisch
23 November 2005 - 8 Februari 2010
